1 jaar Zuid-Afrika. Een terugblik.

Het is iets meer dan een jaar geleden, 9 november 2008. Dit was wellicht een van de spannendste data uit ons jonge leven. Maanden hadden we hier naartoe geleefd. Plots was het zo ver, de datum van vertrek was daar. Na een intens afsheid van vrienden en familie, zaten we in hangar B te Zaventem te wachten op onze vlucht via Munchen naar Zuid-Afrika. Toen kwam het besef. Wat gaan we doen? Waar beginnen we eigenlijk aan?



Veel wisten we niet. We kenden amper iets van het project, we wisten niet waar we het volgende jaar zouden wonen, met wie we zouden samenwerken en vooral wat wij konden betekenen. Gevoelens die ook andere vrijwilligers bleken te hebben. Verwachtingen waren er niet echt. We gingen alles op ons laten afkomen.


Wat hebben we geleerd?
12 maanden later kunnen we uren ervaringen delen. We willen met jullie vooral onze conclusie delen: Het is verdorie moeilijk om echt goed te doen.
Het voordeel van zo een lange periode te blijven, is dat je talloze mensen ziet komen en gaan. Elkeen heeft zijn of haar ideeen. Daar hebben we veel uit geleerd. Het voornaamste; een oplossing kan enkel werken als het door zijn omgeving gedragen wordt.

We hebben veel tijd in de townships doorgebracht en met mensen verbroederd, gekleurd en zwart. Wat ons vooral opviel is dat deze mensen op hun manier gelukkig zijn. Misschien wel gelukkiger als ons, overzeese mensen. Zij lachen de dag door.
Niettegenstaande hebben deze mensen hulp nodig. Het is echter moeilijk om te kiezen. Wie ga je helpen? Hoe ga je helpen? Hoever ga je om te helpen? Wanneer kan je een kind weghalen bij de ouders voor verwaarlozing? Wij denken altijd dat we hen comfort moeten geven, dat dit de oplossing is. Dat ze sanitair moeten hebben, enz. Dit is echter geen prioriteit voor hen, en dit zal het ook nooit worden. Hun prioriteit is om te overleven. Maar waar leg je de grens? Ga je te ver, dan maak je hen afhankelijk. Doe je te weinig, dan schiet je te kort. De balans tussen deze twee is een van de moelijkste om te maken.

Wat zou volgens ons het ideaal zijn? Waar moet de klemtoon wel liggen?
De jeugd. De townships zitten vol met kinderen en jongeren die barsten van talent. Dit talent verdient een positieve uitlaatklep. Maar dit kan nu niet benut worden omdat er geen centra zijn waar zij zich kunnen bij aansluiten (inschrijvingsgeld). Het gebrek eraan zorgt voor een laag zelfbeeld. Een deel van de criminaliteit kan je hier rechtstreeks aan linken. Wat gebeurt er met een jeugd die geen dromen heeft? Wanneer hun energie positief geuit kan worden, resulteert dit in een hogere eigenwaarde. Wij vinden dat meer organisaties in Zuid-Afrika zich hierop zouden moeten richten en niet enkel op het voorzien van basiscomfort.

Was dit het waard?
Absoluut. We hebben mensen en kinderen ontmoet, die voor altijd een speciaal plekje in ons hart zullen hebben. Onder hen zijn er mensen uit de gemeenschap zelf die zich onvoorwaardelijk inzetten voor hun omgeving en werken aan een betere toekomst. Het zal ons nooit meer los laten, het is een deel van ons geworden.