Zuid-Afrika Blog - J&C

Winter in Zuid-Afrika

2010-07-01T11:10:00.001+02:00

Ondanks dat het nu in Zuid-Afrika zalig zomeren in de winter is, had het landschap enkele weken geleden meer weg van Zwitserland dan Afrika. Een paar sfeerbeelden uit de lokale Paarl Pos:

Wereldbeker voorspelling

2010-06-30T14:04:00.002+02:00

Als we deze World Cup "voorspeller" mogen geloven ziet het er goed uit voor Brazilie. Voorlopig zitten ze er nog maar 1 keer naast.

This time is for Africa

2010-06-14T09:14:00.000+02:00

Alle ogen zijn nu op Zuid-Afrika gericht. Afgelopen vrijdag ging het grootste sportevenment van de wereld van start. Sinds bekend werd dat ZA de wereldbeker voetbal mag organiseren is er heel wat in beweging gekomen. Miljoenen dollars zijn uitgegeven aan de opwaardering van infrastructuur. Maar is het dat allemaal waard?
Veel kritiek is al geuit op de organisatie. De wijze hoe Sepp Blatter het land in een ijzeren greep houdt, de mislukte ticketverkoop van FIFA, het nakende geweld van zowel internationaal terrorisme als lokale criminaliteit houdt nationale en internationale pers bezig. Het viel ons op hoe weinig gratie Zuid-Afrika internationaal mag rekenen. Van een reportage over kogelvrije vesten in Duitsland tot woekerprijzen van accommodation - het was allemaal frontpage nieuws.

Is het allemaal waar? Er zit zeker een grond van waarheid in de verhalen maar veelaal zijn deze toch overdreven. Ja, criminele organisaties of individuen wachten om hun slage te slaan. Toeristen zijn zeker een doelwit voor kleine criminelen maar als je de gangbare waakzaamheid in acht neemt, wordt de kans al heel klein dat je iets zal overkomen.

Accommodatie was inderdaad belachelijk hoog geprijst. Vele dachten de rijke Westerse toeristen uit te kleden. Ondertussen is de realiteit al doorgedrongen. De prijsbalans is hersteld tot normaal niveau, soms kan je nu nog voordeliger verblijven dan anders in het laagseizoen. De Westkaap valt ook eigenlijk uit de boot. Weinig echt belangrijke wedstrijden worden in Kaapstad gespeeld. De omgeving van Kaapstad en Cape Peninsula telt 1 stadium in contrast met het aantal rond Johannesburg. Geen van de landen slaan kamp op in de Mother City.

Op Afrikaans ritme was het voor iedereen alle hens aan dek om het klaar te krijgen. De mensen raakten volop in de stemming en vlaggetjes verschenen overal en 's Werelds grootste Vuvuzela werd onthuld. Als dit WK iets mag betekenen, dan hoop ik dat het de Zuid-Afrikanen samen mag brengen en de economie verder mag laten zwellen dan de Mexican wave.

Ondertussen zijn we enkele dagen ver. Nooit hebben we zulk enthousiasme mogen aanschouwen. Van kinderen tot 'big momma's', allemaal staan ze als 1 blok achter Bafana Bafana (nationale team). De ontlading na die eerste treffer tegen Mexico was een nieuwe ervaring voor ons.

Karl Symons schreef ook een interessante post over het WK.Gebruik deze schitterende WK kalender voor een overzicht van het de landen, data, stadia, enz.

Mooi loop,

Jacob & Carolien

Mega Vuvuzela in Kaapstad

2010-06-09T20:43:00.003+02:00

Vuvuzela: Generale repetitie

2010-06-09T13:34:00.004+02:00

De Vuvuzela. Wellicht wordt deze luidruchtige toeter nog de grote winnaar van het WK. Tot spijt van vele voetbalfans lijkt het wel ontwikkeld tot een nationale sport in Zuid-Afrika.

Deze middag om klokslag 12u werd een nationale generale repititie gehouden voor het blazen van de Vuvuzela?! Ruim voor het afgesproken uur doken ze overal op. Ik had niet verwacht om zulk groots orkest te mogen aanschouwen. Zelfs nu nog, 1.11u later hoor ik ze nog weergalmen.

Voor diegen die dachten dat het niet zo erg zal worden, think again. Er zal hier wat getoeterd worden vanaf vrijdag. Geniet van de sfeerbeelden.

From Vuvuzela voorbereiding

Mooi loop,

Jacob & Carolien

Loop virtueel door Kaapstad

2010-06-08T14:13:00.000+02:00

Google heeft hard gewerkt om voor het WK "Google Streetview" in Zuid-Afrika uit te rollen. Google Streetview maakt het heel makkelijk om virtueel rond te lopen in bv Kaapstad. Het resultaat is verbluffend. De foto's zijn van superkwaliteit en het brengt het land helemaal tot leven, alsof je zelf hier bent.

Probeer het eens door deze link te volgen. Die leid je naar Google Maps South Africa. Sleep het mannetje links op een van de straten (zoals afgebeeld hieronder) en je kan alles zien, zelfs mijn oude moto voor het ongeluk :)

Geschiedenis van Zuid-Afrika. Vrij voor interpretatie

2010-06-07T20:20:00.002+02:00

De geschiedenis van Zuid-Afrika is een bewogen één. Politieke besluiten hebben het land van de ene in de andere oorlog of verdrukking gegooid. Dankzij een paar erg goede boeken (geschreven door Belgen) hebben we een kritische blik ontwikkeld.

Het is opmerkelijk hoe de verschillende bevolkingsgroepen eenzelfde geschiedenis ervaren. Zoals steeds is de geschiedenis opgeschreven volgens de chronicles van de meest ontwikkelde. De blanken tekenden destijds een erg vertekend beeld op van het ontstaan van het land tot vandaag; van de slag bij Bloedrivier tot Apartheid.
Zo kwam ik 2 totaal verschillende beschrijvingen van de slag bij Bloedrivier tegen, waarbij de blanken de Zulus versloegen.

In de nasleep van deze geschiedenis bestaat er nog steeds een grote onverdraagzaamheid ten opzichte van de andere. Elke bevolkingsgroep is grootgebracht met haar versie. Je kan je de sfeer indenken. De blanke Afrikaanse boeren en Engelsen hebben zeker veel te betreuren dingen gedaan. De onwetendheid die ze nu nog steeds hanteren, doet hun zeker geen goed.

Anderzijds kleurt een omgekeerde discriminatie nu ook politiek en economie, en dat doet het land geen goed. Als blanke gekwalificeerde kan je nu door de “quotas” nog maar moeilijk een job krijgen. De BEE quota's schrijven voor dat x% in een bedrijf zwart of gekleurd moet zijn. Op zich een goed idee, maar het resultaat is dat vele geschoolde wit-mensen naar het buitenland vluchten. Vooral Londen is het beloofde land. Een brain drain zeg maar.

Onder de gratie van Nelson Mandela, is bij het opheffen van Apartheid een lynchpartij voorkomen. We leerden recent over de nakende “nacht van de lange messen”. Dit zegt dat wanneer Mandela er niet meer zou zijn het land bloedig in opstand zou komen tegen haar blanke inwoners. Een hitsige J. Malema, die de jongeren ANC aanvoert, heeft als lijflied: “skiet die Boere dood”. Het is duidelijk dat dit geen constructieve hulp biedt tot het rassenprobleem. Waar het allemaal moet eindigen weten we niet. Ondertussen houden we maar vast aan de generatie jongeren die langzaam met elkaar integreert. De doorsnee burger gaat gewoon verder, maar de toekomst van een land wordt vaak bepaald door uitgesproken minderheden.

Is je interesse opgewekt? Kijk Clint Eastwood's recente film Invictus met Matt Damon en Morgan Freeman als Nelson Mandela.

Word zeker vervolgd.
Mooi loop,

Jacob en Carolien

Lungi's B&B nu open

2010-04-27T18:12:00.002+02:00

Lungi's township B&B is het project waar we de afgelopen tijd mee geholpen hebben. Eind februari heeft het gasthuis in Khayelitsha haar deuren geopend om de eerste gasten te verwelkomen. Het project is een prachtig voorbeeld van wat ze 'black empowerment' noemen (een GROOT thema in Zuid-Afrika); een project samen met de lokale mensen, voor de lokale mensen.

We hebben alle foto's online gezet in ons online fotoalbum. De Lungi's b&b website kan je ook bekijken voor een mooi beeld te krijgen.

We hopen heel binnenkort voor het aanpalende schooltje enkele projecten op te starten. Na enkele weken Belgisch bezoek richten we ons nu weer op het gewone leven hier.

Mooi bly jullie,

Carolien en Jacob

Lungi's township bed & breakfast

2010-02-27T13:22:00.002+02:00

Eén van de redenen waarom we het een tijdje geleden is sinds onze laatste post, is zeker het project van Lungi's. We hebben de voorbije weekends mee geholpen aan het renoveren van dit township shac tot een waardige bed & breakfast.

Over de historiek hebben we al wel eens geschreven, maar in het kort gaat het als volgt. Marijke Frijters, een Nederlandse die hier nu woont en werkt kwam op een dag in contact met Glady's. Een Xhosa vrouw die in Khayelitsha woont, het grootste township van de Westkaap, Zuid-Afrika. Glady's en Marijke spraken over hun achtegrond, dromen, familie...

Uit die onderlinge verstandhouding groeide het project om Glady's te begeleiden bij het opstarten van een eigen bed & breakfast in een unieke setting: township van Khayelitsha.

Hoewel onze bijdrage fysiek iets lichter was als dat van bv Roel, Anika en Marijke hebben we ervan genoten om nog eens uit te reiken naar een mooi project. We hebben samen geschuurd, geschilderd en veel gelachen. Na bloed, zweet en tranen is het project nu af en hebben de eerste gasten er al verbleven.

Plan jij of iemand die je kent een bezoek aan Zuid-Afrika? Neem Lungi's Township B&B dan zeker in beschouwing voor een uniek verblijf. Kijk op hun website (die wij met jullie steun sponserden en ontworpen hebben) voor het HELE verhaal en foto's. Help ons om het woord rond te dragen. We hopen dat dit project mag slagen.

Lieve groeten,

Carolien en Jacob

2010: Hét jaar voor Zuid-Afrika

2010-01-10T20:36:00.000+02:00

Ook vanuit het Zuiderlijk halfrond van de wereld wensen we iedereen een gelukkig Nieuwjaar, hetzij in andere omstandigheden. Ik geloof dat het zo'n 40° Celsius kan verschillen tussen Europa en Wellington . In het Afrikaans zeggen we trouwens " 'n geseënd nuu jaar".

2010 moet het jaar van Zuid-Afrika worden. De aankomende wereldbeker voetbal is daar de belangrijkste reden voor. De Zuid-Afrikaan (voor zover je er van een kan spreken) bereidt zich voor om als 'Nation United' de wereld te ontvangen. Vanuit ons perspectief (Westkaap) ziet het er alleszins naar uit dat dit goed zal lukken. Belangrijke wegaders die het land doorkruisen zijn bijna af, maar nog belangrijker is dat het Greenpoint stadium helemaal af is.

Elephant Sanctuary

Elephant Sanctuary
Tijdens de week van 21/12 ligt het Zuid-Afrika plat, volgens de Zuid-Afrikaan nog meer plat als anders. Wij trokken in die week naar Anneleen, die nu in Plettenberg Bay woont. Plett, zoals het door de locals genoemd wordt is het mekka voor de avontuurlijke vakantieganger en is een must langs de bekende garden route. Via een vriend van Anneleen konden we een bezoek brengen aan het Elephant Sanctuary. Dit park ontfermt zich over olifanten wiens lot niet zo gunstig was. Na enkele jaren in het kamp worden de olifanten weer in het vrij losgelaten. Ze krijgen o.a. overlevingsles zodat ze nadien in het wild weer hun olifantje kunnen staan. Wij hebben met Tumelo aan de hand/slurf een wandelingetje gemaakt tot in het bos. Een handje geven doe je zo: je houdt je hand in hoek van 90° en de slurf zet zich om je vingers; lekker nat en warm. Dit is een echte aanrader voor wie een olifant van dichtbij wil aanschouwen.

Project Lungi's
Dat uitreiken op een goede manier niet eenvoudig is, probeerden we al meermaals over te brengen. We kwamen een tijdje geleden in aanraking met een mooi 'women empowerment' project dat we met jullie willen delen. Marijke Frijters is een Nederlandse vrouw die we leerden kennen via Pieternel. Zij kwam in contact met Gladys, een Afrikaanse vrouw uit Kayelitsha. Kayelitsha is zowat de grootste township van de Westkaap, gelegen net naast de luchthaven. Marijke wil met Gladys een Bed & Breakfast in dit township opstarten. Sinds enkele maanden gaan ze samen door het project, van planning en het opstellen van een businessplan tot de aankoop van een huis en de verbouwingen. Wat we zo mooi vinden is dat Marijke Gladys helpt, maar op een manier waar Gladys moet nadenken en zélf de stap moet ondernemen (marketing, prijszetting...). Het is Gladys haar B&B. In Februari moet de droom normaal werkelijkheid worden, dan zullen de eerste gasten arriveren. Wat is de link met ons? Wij zullen pro bono de website voor het Lungis Bed & Breakfast ontwikkelen en met jullie sponsering hosten. We houden jullie in de toekomst zeker op de hoogte!

Lieve groet uit Wellington,

Carolien en Jacob

Met Arendsnes aan Zee

2009-12-21T14:04:00.002+02:00

Met de kerstdagen in aantocht was de timing perfect om de kids van Arendsnes mee op uitstap te nemen. Het was hen over de maanden (misschien zelfs jaren) heen al talloze keren beloofd om ergens naartoe te gaan (in Zuid-Afrika wordt al gauw een belofte gemaakt, om daarna even snel te verdwijnen).

Bekijk de foto's hier

Een deel van deze groep woont en slaapt op de straten van Wellington. Een tripje buiten de stadsgrenzen zou voor hen meer dan welkom zijn. In tegenstellingen tot het meer noordelijk gelegen Europa is het hier de voorbije weken bloedheet geweest. Het was niet makkelijk om afkoeling te vinden in Wellington, ook bekend als Hellington.

NORSA stond ons het gebruik van de befaamde NORSA bus toe waardoor we met een groep van 16 naar Strand vertrokken. Zoals wel vaker waait het ontzettend in Strand, maar een plekje onder de bomen, net achter de duinen gaf ons een zalig windstille oase van rust.

Dat ze de trip, hapjes, drankjes, zeewater en touch-rugby genoten, hoeven we niet verder te verduidelijken. Kijk even bij de foto's voor een paar sfeerbeelden. Met geld van onze sponsers betaalden we voor de 'petrol', het eten en drank.

Komende woensdag 23/12 geven we nog een kerstfeestje voor Arendsnes. We zullen er snel verslag overbrengen.

PS: In de nacht van zondag op maandag is Antoinette, een vast medewerkster van NORSA overleden. Onze gedachten zijn bij haar en haar familie.

Lieve groeten. Mooi bly julle.

Carolien en Jacob

Kerstfeest Khanya

2009-11-29T18:49:00.000+02:00

Op 17 november jl, was het weer zover. Een vroegtijdig, en met hitte gepaard kerstfeestje, bracht de kindjes van Khanya (NORSA project in Wellington) cadeautjes en sfeer. NORSA's Amerikaanse zuster organisatie U-SA Cares for Life was hier. Ter gelegenheid van het bezoek werd het feestje wat vroeger georganiseerd.
Het gaat zo snel. Vorig jaar was Jacob nog Kerstman bij 34 graden. Nu was de Kerstman minimum 20 centimeter gegroeid. Zou iemand iets in de gaten hebben?

Terwijl de kerstman op zich liet wachten, konden de kinderen zich laten schminken, zich uitleven op het springkasteel en afkoelen op de waterbaan. Voor hen was het weer een dag om zeker niet te vergeten.

In ons fotoalbum vind je het onweerlegbaar fotobewijs.

1 jaar Zuid-Afrika. Een terugblik.

2009-11-17T14:26:00.003+02:00

Het is iets meer dan een jaar geleden, 9 november 2008. Dit was wellicht een van de spannendste data uit ons jonge leven. Maanden hadden we hier naartoe geleefd. Plots was het zo ver, de datum van vertrek was daar. Na een intens afsheid van vrienden en familie, zaten we in hangar B te Zaventem te wachten op onze vlucht via Munchen naar Zuid-Afrika. Toen kwam het besef. Wat gaan we doen? Waar beginnen we eigenlijk aan?

Veel wisten we niet. We kenden amper iets van het project, we wisten niet waar we het volgende jaar zouden wonen, met wie we zouden samenwerken en vooral wat wij konden betekenen. Gevoelens die ook andere vrijwilligers bleken te hebben. Verwachtingen waren er niet echt. We gingen alles op ons laten afkomen.

Wat hebben we geleerd?
12 maanden later kunnen we uren ervaringen delen. We willen met jullie vooral onze conclusie delen: Het is verdorie moeilijk om echt goed te doen.
Het voordeel van zo een lange periode te blijven, is dat je talloze mensen ziet komen en gaan. Elkeen heeft zijn of haar ideeen. Daar hebben we veel uit geleerd. Het voornaamste; een oplossing kan enkel werken als het door zijn omgeving gedragen wordt.

We hebben veel tijd in de townships doorgebracht en met mensen verbroederd, gekleurd en zwart. Wat ons vooral opviel is dat deze mensen op hun manier gelukkig zijn. Misschien wel gelukkiger als ons, overzeese mensen. Zij lachen de dag door.
Niettegenstaande hebben deze mensen hulp nodig. Het is echter moeilijk om te kiezen. Wie ga je helpen? Hoe ga je helpen? Hoever ga je om te helpen? Wanneer kan je een kind weghalen bij de ouders voor verwaarlozing? Wij denken altijd dat we hen comfort moeten geven, dat dit de oplossing is. Dat ze sanitair moeten hebben, enz. Dit is echter geen prioriteit voor hen, en dit zal het ook nooit worden. Hun prioriteit is om te overleven. Maar waar leg je de grens? Ga je te ver, dan maak je hen afhankelijk. Doe je te weinig, dan schiet je te kort. De balans tussen deze twee is een van de moelijkste om te maken.

Wat zou volgens ons het ideaal zijn? Waar moet de klemtoon wel liggen?
De jeugd. De townships zitten vol met kinderen en jongeren die barsten van talent. Dit talent verdient een positieve uitlaatklep. Maar dit kan nu niet benut worden omdat er geen centra zijn waar zij zich kunnen bij aansluiten (inschrijvingsgeld). Het gebrek eraan zorgt voor een laag zelfbeeld. Een deel van de criminaliteit kan je hier rechtstreeks aan linken. Wat gebeurt er met een jeugd die geen dromen heeft? Wanneer hun energie positief geuit kan worden, resulteert dit in een hogere eigenwaarde. Wij vinden dat meer organisaties in Zuid-Afrika zich hierop zouden moeten richten en niet enkel op het voorzien van basiscomfort.

Was dit het waard?
Absoluut. We hebben mensen en kinderen ontmoet, die voor altijd een speciaal plekje in ons hart zullen hebben. Onder hen zijn er mensen uit de gemeenschap zelf die zich onvoorwaardelijk inzetten voor hun omgeving en werken aan een betere toekomst. Het zal ons nooit meer los laten, het is een deel van ons geworden.

Nederlands - Afrikaans

2009-10-06T13:45:00.005+02:00

Afrikaans is een leuk taaltje. Het heeft veel weg van het Nederlands, maar heeft ook invloeden van het Frans, Duits, Portugees, Maleis, isiXhosa, isiZulu en isiSotho. We hebben al vaak gelachen over sommige woorden hier. Daarom willen we er enkele delen:

suurlemoen -- citroen
skelmpie -- boefje
snijdokter -- chirurg
dwelms -- drugs
kameelperd -- giraffe
sielkundige -- psycholoog
rekenaar -- computer
moltrein -- metro
deurpad -- snelweg
pletterpet -- veiligheidshelm
blikkieskos -- conserven
hyser of hysbak -- lift
warmpatat -- vervelend probleem
padvark of padbuffel -- wegpiraat
spoedvervolging -- snelheidscontrole
loerpypie -- verrekijker
bobbejaan -- baviaan
paddavissie -- kikkervisje
drukkie -- knuffel
bakkie -- pick-up
kak -- hmm
voetsek! -- bol het af!
vrot -- rot, slecht
braai -- barbecue

Terug in Zuid-Afika maar toch anders

2009-09-27T07:28:00.004+02:00

De winter schuift langzaam over de bergtoppen weg. We hebben bijna weer het weer te pakken van toen we hier net aankwamen. Bijna 1 jaar geleden nu.

Khanya en het nieuwe fosterhome

Waar is Djacob? Dit is een vraag die Carolien dagelijks moet aanhoren. Het antwoord is simpel: in die Kaap. Zelfs de kleinste weten al hoe de vork in de steel zit wanneer ze luidkeels "Djacob is in die Kaap" schreeuwen. Djacob mist de kleintjes echter wel hard. Met een weekendbezoek proberen we, wanneer het past, hier en daar (Khanya, Fosterhome...) binnen te springen.

Clanwilliam

Huwelijksreis(je)

Ok, we zijn getrouwd. Ok, we zijn naar Zuid-Afrika verhuisd. Maar dat wil niet zeggen dat we hier geen klein huwelijksreisje mogen houden. Toch? We trokken voor een weekendje noordwaarts, richting Clanwilliam. Dat is deze dagen een uitvalsbasis voor de bloemenpracht aan de westkust. We waren weliswaar net iets te laat voor het hoogtepunt, maar het was zeker nog de moeite. We sliepen in alle rust en pracht in een natuurpark, met bijhorende accommodatie (luxetent). Kortom, we hebben er van genoten. Kijk maar bij de foto's.

Arendsnes

We schreven eerder al over Arendsnes. Het is een nieuw project dat ons hart gestolen heeft. Geen schattige babytjes deze keer, maar straatkinderen (12-16 jaar). Elke dag komen ze naar een dagopvang waar ze zich kunnen douchen (storten), eten (kos) en educatie krijgen. Zo proberen we samen toch iets te maken van hun leven. Want maatschappij heeft hen al lang opgegeven. Toch schuilt er iets goed in elk van hen.Carolien gaat nu regelmatig naar Arendsnes, hier in Wellington. Ze biedt creatieve klassen aan; knippen, tekenen, plakken, verven... Daarnaast biedt ze samen met Koela een luisterend oor. Deze aandacht, die ze nergens anders krijgen, genieten ze. Je zal in de toekomst nog vaker van hen horen. Bekijk de foto's

Zuid-Afrika: deel twee

2009-09-04T07:32:00.003+02:00

Eindelijk. We komen er nog eens aan toe om een bericht te posten. Maar waar moeten we beginnen? Er valt zoveel te vertellen. Hmm...

Terug in BE

Na 9 maanden Afrika waren we weer even in Belgie. Aangezien we besloten om nog wat langer in Zuid-Afrika te blijven, hadden we nog een paar goedjes te regelen. Het was raar om terug in Belgie te zijn. Om de woorden van Els te citeren: "Die 9 maanden zullen net een droom lijken." Dat is ook zo.

We merkten ook dat we zelf al wat veranderd waren. Zo bleek ons 'tempo' heel wat lager te liggen dan de mensen rond ons in Belgie.

Het was mooi om weer alle vrienden en familie te zien. Twee weken van her naar der. We waren oververmoeid maar voldaan.

"Ja"

Oja, bijna vergeten ;-)

Op 18 augustus zijn wij getrouwd. Zo plots? Ja, ook voor ons. Het is iets dat we al lang wilden doen. Nu we toch naar Belgie terug keerden, dachten we dat dit een perfect moment was. Wie weet wanneer we nog eens onze familie en vrienden zien? We hebben dit op z'n Afrikaans, bij een braai of BBQ gevierd. Na een klein jaar in ZA, gaven we de voorkeur aan een ontspannen en informeel samen zijn. Voor ons was het een prachtige dag. De weergoden waren ons trouwens ook heel goed gezind.

Back to Work

Een jaar vrijwilligerswerk betekent een jaar geen inkomen. Jammer genoeg kan dat niet blijven duren en moet er brood op de plank komen. Met wat geluk is Jacob nu aan het werk in Cape Town als SEO Analyst, of makkelijker webdesigner. Carolien is bezig met het zoeken naar werk. Ondanks de leuke en nieuwe uitdaging, is dit toch met pijn in het hart. In een wereld waar geld niet relevant is, zouden we liever ontwikkelingswerk blijven doen. Maar dat is niet, toch?

Wat met NORSA?

We willen natuurlijk NORSA niet vergeten. Om alles wat we het voorbije jaar hebben gezien, gehoord en beleefd zomaar achter ons te laten, dat willen we niet. We hopen naast onze job, nog tijd te kunnen maken om initiatieven verder te zetten. Dit zal natuurlijk niet even intensief zijn, maar een beetje zou al leuk zijn. We hebben nog wat sponsergeld in de pot zitten dat doordacht moet besteed worden. Als er iets is dat we geleerd hebben, is dat wel hoe groot de uitdaging is 'om echt goed en duurzaam te helpen'.

Nu terug aan het werk en hopelijk weer tot gauw.

Mooi bly julle,

Jacob en Carolien

2 tickets één richting aub

2009-08-01T07:35:00.002+02:00

Wij komen op 3 augustus terug naar Belgie voor 2 weken. Even wat regelen in Belgenland en dan komen we terug richting Zuid-Afrika. Wellicht voor nog wat langer dan we hier al geweest zijn.

Voor zij die het nog niet weten; we blijven hier nog een paar jaar wonen en werken. Niet te veel en te lang plannen, gewoon genieten en we zien wel waar we uitkomen.

We moeten heel wat in orde brengen. Dat gaat wat ten koste van onze blog up-to-date houden. Ondertussen hebben we wel nog wat leuke foto's gepost.

We laten jullie zeker wat meer weten zodra alles concreet is.

Groetjes en tot gauw,

Carolien en Jacob

Jacob & Carolien op JoeFM

2009-07-23T07:40:00.001+02:00

Morgen, 23 juli 2009, om 9u30 zijn we te gast bij Leen Demaree in het programma
"Vlamingen in het buitenland" op JoeFM. Zeker luisteren.

Bedankt aan Sofie om ons in te schrijven.
We zijn benieuwd hoe het klinken zal.

Groetjes,
Carolien en Jacob

Brrr... blij dat de winter maar 2 maanden duurt

2009-06-27T07:44:00.003+02:00

De harde kern is inderdaad nog aanwezig. Bedankt voor jullie woorden. Ondertussen gaan we op naar de 8 maanden. Wat, al 8 maanden? “&@#%+*”

Truien genoeg mee?

Ondertussen heeft de winter haar plek gevonden in Zuid-Afrika. Mijn aardrijkskunde liet me toch even in de steek toen ik 8 maanden geleden mijn koffer inpakte. Slechts 1 trui? Dat valt even tegen. Carolien was slimmer. Het kan hier best koud zijn. Nel (een Nederlandse vrijwilligster die hier ook een jaar verbleef) vertelde ons dat ze het nooit zo kou heeft gehad als in ZA. We begrijpen waarvoor ze ons destijds waarschuwde. De meeste huizen hebben noch verwarming, noch isolatie. Thuiskomen betekent hier niet aan de verwarming plakken tot elk lichaamsdeeltje weer opgewarmd is. Dan maar alternatieve warmte; thee, dekentje, warmwater kruikje...

Dan toch maar de zomer aub

Daken

Maar veel klagen hebben we niet. De voorbije weken hebben we noodherstellingen uitgevoerd aan de daken van NORSA-clusterfamilies. Want regenen... euh... gieten kan het hier ook urenlang. Vele hokkies (hutjes) in de townships hebben daken waar een zeef waterdicht bij lijkt. Kromgebogen zinken platen met een paar stenen bij mekaar gehouden. Daarbij komt dat het dak vaak plat is waardoor water erop blijft staan. Wat wil je; een alleenstaande moeder - de man is natuurlijk niet meer te bespeuren.

We zagen vreselijke scenario's. Hokkies waar het water binnen stroomde. Kledij, matrassen, beddegoed, vloer... alles is doorweekt. Zo waren we bij Tasa, we schatten haar 19 jaar oud. Samen met haar zoontje Nathan leeft ze in een hokje van 2 bij 2 meter. Het dakt lekte langs alle zijden. Haar enigste meubel in huis, een oude matras op stenen, kon je uitwringen. Ongelooflijk dat iemand zo moet wonen.

Je kan niet alles doen, maar een hokje waterdicht maken is voor die mensen al veel. Dus trokken we een zeil over het dak een maakten het boven en aan de zijden volledig water- en winddicht. Het is een dik zeil dat we boven de platen bevestigden. Het is maar een voorbeeld hoe je met ongeveer 10 euro al een groot verschil maakt. Wat klagen we dan nog?

Zo zijn er nog tientallen mensen die we proberen te helpen. We zijn bijna halfweg.

Computerklas: groep 2

Whitney

Na het afstuderen van groep 1, startte een nieuwe groep vorige week in onze computerklas. We zullen 12 studenten in een kleine 4 maanden door MS Windows, Word en Excel loodsen. De groep is deze keer wat groter, de gemiddelde leeftijd ligt iets lager en er zijn wat meer jongens. Het enthousiasme komt wel overeen met de vorige groep (groot). We merken dat ook wij geleerd hebben en de lessen nu nog wat vlotter gaan.

Arendsnes: een project voor straatkinderen

NORSA nam enkele weken geleden het project Arendsnes over. De lokale kerkgemeenschap stichtte dit een hele poos geleden. De laatste tijd ging het echter niet zo goed meer. De kerk wou het project stoppen, maar Franciska (een van de sociale werksters van NORSA) stelde voor het roer in handen te nemen. De reden voor het slabakken van het project? De harde realiteit dat straatkinderen met een verslaving aan geestesverrijkende middelen niet zo sexy is om te sponseren als kleine zwarte babytjes die zo lief lachen. Het lijkt hard maar het is de realiteit. (Update 29/11/2009: Ondertussen heeft NORSA het Arendsnes project niet verder gezet).

Deze jongens zijn opgegroeid in de straten en steegjes van de townships. Door verveling en gebrek aan alternatief belanden ze in verkeerde handen. Hun leven neemt al snel een foute draai. Arendsnes biedt hen een plek waar ze vrij naartoe komen en kunnen eten, zich wassen, tv kijken, kunstzinnige vaardigheden aanleren, sporten... weg van de straat. Met een budget van slechts 85 euro (door gebrek aan sponsering) moet Koela (moeder kloek) maandelijks rond komen voor ongeveer 15 kinderen. Dankzij een recente donatie (van onze sponsers: waarvoor dankie) hebben we een klein sportpakket kunnen geven. Met een rugbybal, voetbal, netbal en basketbaldoel kunnen ze nu op het binnenplein al aan sport doen. De rugbybal werd via Ivo geschonken door de Vlaamse Rugbybond. We hopen dat Arendsnes deze jongeren een sprankeltje eigenwaarde terug geeft. Met wat geluk komen ze weer op het rechte pad.

Vrijwilligers

Family day

Onlangs lazen we ergens dat de waarde van een gemiddelde vrijwilliger op ongeveer 100 rand per uur wordt geschat. Dit is om en bij 9 euro per uur. Voor een NGO zijn vrijwilligers dus heel belangrijk om de activiteiten draaiende te houden. Bij NORSA werken nu 4 full-time vrijwilligers; Pierre, Elret en wij. Zoals jullie wellicht hebben kunnen volgen is het werk fantastisch. Het verandert je hele perspectief. Als jullie iemand kennen die belang stelt in zulke ervaring mag je het ons altijd laten weten. Vanaf September zijn daar weer mogelijkheden.

Op halve kracht

Deze dagen werken we op halve kracht. Naar aanleiding van het 2e bezoek van Caroliens ouders, nemen wij in de namiddag af en toe ook eens wat gas terug. Geen slecht idee gezien de prijsstijging van gas en energie. Er is een voorstel in de maak om de energieprijs met 34% te laten stijgen in ZA. Kan je je inbeelden welke gevolgen dat voor de onderste laag van de bevolking heeft?!

Drie weken in 800 woorden. Het is een wikken en wegen van onderwerpen. Als iemand een vraag heeft over een bepaald aspect van ons werk, stel gerust de vraag. Misschien kunnen we zelfs antwoorden.

Bedankt voor jullie interesse. Website statistieken wijzen op enkele trouwe lezers die dagelijks komen speuren naar nieuws (vooral uit regio Antwerpen en Midden-Nederland).

Veel liefs,

Carolien en Jacob

Zeven maanden Zuid-Afrika: een update

2009-06-02T07:52:00.003+02:00

Beetle

Bijna zeven maanden? Al over de helft? Wat vliegt de tijd aan een hels, of beter hemels tempo voorbij. Dus, het is al even geleden dat we nog eens iets laten weten. Via via vangen we op dat daar nog een harde kern overschiet die af en toe een kijkje komt nemen. Dit is voor jullie.

Zeven maanden? Soms lijkt het nog gisteren dat we de landingsbaan zoenden. Anderzijds krijgen we het idee alsof we hier al maanden of jaren zijn. Vooral als we denken aan de mensen die we hier hebben leren kennen en de dingen die we met hen meemaakten. Het zijn er al wat.

Verhuis

Het belangrijkste nieuwtje is wellicht dat we weer eens van adres veranderd zijn. Van Church Street naar Tecomasingel naar Church Street naar Bain Street. Dit laatste is ons nieuwe adres sinds zaterdag jl. Hoe dankbaar we ook zijn om 6 maanden op de gastvrijheid van de naaste Zuid-Afrikaan te mogen rekenen. Na meer dan een half jaar werd het tijd om een eigen plekje te hebben. Een plekje waar je je kan terugtrekken en je knop kan omzetten.

Kaapse Toer 2

Het is een prachtig appartementje in de 'Piano Factory'. Een gerestaureerde Dietmann piano fabriek, een vroeger icoon van Wellington. Enkel de facade bleef over, de rest is nieuw gebouwd. Het is klein, maar dat zijn ook wij.

Begin Mei mochten we ook mama (Myriam) en Lucien verwelkomen. Het was een eerste kennismaking met Zuid-Afrika voor hen. We probeerden hen het echte Zuid-Afrika te tonen. Niet enkel de toeristische zijde. Wat ze er van vonden? Dit zal je hen moeten vragen. Wij vonden het alleszins super! Kijk zeker bij de foto's, dit zegt veel meer.

Op de valreep besloten we hen maar niet op te halen met onze huur Beetle van 1976. We vreesden dat Lucien er niet in zou geraken, laat staan de bagage. Een baie dankie aan iedereen die iets mee gaf met hen voor het project. Elke attentie maakt een groot verschil.

Missen we nog iets in ZA? Naast familie en vrienden eigenlijk niets, nee. Zuid-Afrika blijft een land van uiterste contrasten. Daardoor brengt het je bijna degelijks in vervoering. Het 'pure' dat je hier nog vindt, is iets dat we in onze Westerse omgeving kwijt waren. Het is een confrontatie met jezelf. Waar we na dit jaar ook naartoe gaan of blijven; we dragen het overal met ons mee.

Graduation

NORSA

De voorbije maand woonden we weer in de mothers home. Een place of safety voor zwangere vrouwen, of beter gezegd meisjes. Het verhaal dat elk meisje meedraagt met haar zwangerschap grijpt je naar de keel. Zoals je weet kunnen we dit op een medium als het internet niet delen, maar geloof ons dit is zwaar. Als je weet dat het jongste meisje in het huis 13 is...

Bij NORSA blijft alles goed lopen. We werken hard en proberen op 1001 manieren een verschil te maken. Zoals, dankzij baiedankie.nl, een wendyhuisje opzetten. Het geeft een meisje van 21 met 2 kinderen een nieuwe start in het leven nadat haar moeder overleed en zij alleen achter bleef. Ook onze eerste computerklas is ondertussen afgestudeerd. Voor de meeste is dit gelukt, voor enkele gedeeltelijk. Volgende week start weer een nieuwe groep die op 4 maanden Windows, Word en Excel onder de knie moeten krijgen.

Stellenbosch

NORSA kocht met donatiegeld van Childcare Afrika een nieuw foster home (het tweede na dat van baiedankie.nl). Dit breidt de capaciteit aardig uit waarmee NORSA kinderen kan opvangen die geen andere thuis hebben. Ouders die niet zorgen voor hun kinderen, die er niet voor kunnen zorgen of ouders die er niet meer zijn. Deze kinderen krijgen een tweede kans om deel te zijn van een gezin.

Het gaat ons erg goed. Dank je voor je trouwe interesse.

Lieve groet,

Carolien en Jacob

Jacob en Carolien in de krant

2009-05-07T08:02:00.003+02:00

Veel hebben we niet te vertellen. Of beter gezegd, veel tijd hebben we niet om te schrijven. Jacob's mama en Lucien zijn hier nu. In de ochtend NORSA en 's middags/'s avonds wat
gaan toeren. We brengen verslag uit nadien.

In de krant
Als je iets zoekt om te lezen... We zagen onlangs een artikel in de Paarl/Wellington krant over een Belgisch koppel dat voor een jaar in Zuid-Afrika vrijwilligerswerk doet... wacht eens. Dat zijn wij! Ja, ja. We hebben de plaatselijke pers gehaald.
Nieuwsgierig? Je kan hier het artikel lezen.

Bob de Bouwer

2009-04-19T08:04:00.010+02:00

In ons vorig bericht (Fire in OR) konden jullie lezen hoe 150 shacks (krotten) door een helse brand met de grond gelijk werden gemaakt. 500+ mensen waren op slag dakloos. Onder hen families uit het Cluster Care programma van NORSA (meer info op www.norsacommunitycare.org). Voor deze families hebben we voorbije week hard gewerkt aan een nieuw huisje.

Wat is O.R.?
O.R. is de naam van een deel van het Mbekweni township, hier in Wellington. Het is het armste deel van dit township vlak tegen de treinsporen aan. De naam komt van een oud president.

NORSA en onze sponsers (familie en vrienden) investeerden geld in materiaal om een nieuw huisje te bouwen. Voorwaarde is dat zij zelf ook mensen mobiliseren om te helpen. Wij (Carolien en Jacob) alleen een huisje bouwen, dat zou misschien wat langer duren.

Bij de bouw van het eerste huisje hebben we al heel wat kunnen helpen. Er waren echter genoeg mensen om te helpen dus ging het goed vooruit en spaarden we onze kracht een beetje. Op 3/4 dag stond het recht.

Bob de Bouwer

***

Voor de echte fans een klein overzicht. Voor een rechthoekig huisje van 3 op 4 meter sla je 9 palen een halve meter in de grond. Zorg dat je een hoge en lage kant hebt. Het water moet immers van het schuine dak lopen en niet erop blijven staan. Daarna verbind je bovenaan deze palen met een houten frame, aaneengeslagen met 5-duims spijkers (lange dus). Nadien bevestig je de zinken platen als dak op het houten frame met spijkers. Sla nu je andere zinken platen aan de zijden vast, dit zijn je muren. Vergeet geen deur (en evt. raam voor de lucky ones). Level je vloer en cover het met een zeil.
***

Het tweede huisje kon op heel wat minder hulp rekenen dus moesten we onze mouwen nog een stuk verder opstropen. Gevolg: we vertoefden van van voor het zonneke op was tot als het zonneke was gaan slapen in O.R.

Het bouwen met de mensen was geweldig. Allemaal hardwerkend, bloed en tranen zwetend in gescheurde broek en t-shirt met een boterham en glaasje coke als middagmaal. Geen koffiepauze, plaspauze... gewoon hard werken met een vleugje humor. Nothing in return.

Ons sponsergeld zorgde naast het materiaal voor het huis ook voor een nieuw keukenkastje en dubbelbed, iets wat zij voorheen zelfs niet hadden. Dat ze daar gelukkig mee zijn, dat hoeven we je niet te vertellen. "It's not just a house. It really feels like a home now!" zei de mama van Dikopo. Voor Dikopo's zus Kefuwe kochten we haar schooluniform nieuw. Anders kan ze immers niet naar school. Een relatief klein bedrag waarmee je het leven van een heel gezin na een verwoestende brand weer helemaal mee op pad helpt. Het zet enkele dingen serieus in perspectief.

150 nieuwe huizen bouwen? Nee, we kunnen niet iedereen helpen. Hoe hartverscheurend het ook is, je kan niet anders. Zoals in vele dingen hier moet je je focussen op wat je kan doen, niet op wat je niet kan doen. Je moet ergens de lijn trekken. Je kan niet iedereen helpen. Ook al knaagt dat soms hard...

Bezoek aan de Zoo

Zoo

Dat er een ravage plaats vond, daar kunnen de kindjes van Abba Khaya niet aan doen. Dus annuleerden we ook de geplande uitstap naar de zoo niet. Op dat moment konden we toch niet veel doen in O.R.

Alle kinderen, jong en oud, uit Abba Khaya trokken mee richting Tygerberg Zoo. Het was voor iedereen de eerste keer dat ze naar een dierenpark gingen, laat staan dieren in het echt zagen (buiten de straathonden). Impala's, apen, tijgers, leeuwen, slangen, vogels, krokodillen... verbaasden alle kleine kindergezichtjes. Sommige waren bang, andere brulden terug! Prachtig om te zien.

Dankzij de sponsering van familie en vrienden konden we deze uitstap financieren. Voor de ontwikkeling van die kinderen en baby's is het een mooie investering als je het ons vraagt.

TB week

TB week

De week van 23 maart was het nationale TB (Tuberculosis) week in Zuid-Afrika. TB is samen met HIV hier de grote boosdoener. Iedereen krijgt er wel eens mee te maken. Maar het is erg als je weet hoeveel levens TB hier eist. Net omdat TB 100% te genezen is. De patient moet alleen een bepaalde periode een medicatiekuur volgen.

Samen met de zusters van het JJ Du Prez hospitaal in Paarl gingen we een week in de verschillende townships op stap om mensen te sensibiliseren en gratis testen aan te bieden. Het doel was om het hospitaal deze keer naar de mensen te brengen. Voor ons was het een mooie blik achter de medische schermen van de Zuid-Afrikaanse staatshopsitalen.

De zusters/verpleegsters waren stuk voor stuk prachtige dames die met heel beperkte en verouderde middelen strijdvaardig de boodschap verkondigden. We kwamen in de meest afgelegen plekjes om tussen de bosjes een hospitaal/kliniek te vinden. Die zijn er veelal voor de 'plaaswerkers' (vooral druivenplukkers). Met 300.000 in Zuid-Afrika wonen zij vaak diep in de velden, haast onbereikbaar voor medische zorg. Met een kleine kliniek, midden in de velden, tracht de overheid dit bereikbaar te maken.

Slot van de TB-week was een viering in Allandale Correctional Services (ja, in 't gevang). Patienten die succesvol genazen van TB ontvingen er een certificaat en een prijs. Kortom ze werden o.a. met eten en drinken in de bloemetjes gezet.

Het is een moeilijke strijd maar op deze manier probeert de overheid toch iets te doen aan de zware problemen waarmee het land te kampen heeft.

Van ons eerste vrije weekend in een maand proberen we nu volop te genieten en vooral uit te rusten. Klaar voor een nieuwe week waar je nooit weet wat je mag verwachten.

Groeten Carolien en Jacob

Fire in OR

2009-04-07T08:09:00.004+02:00

Vrijdagnacht 04:55: "Help! Fire in O.R.! Help!"

Dat is de boodschap, bij hels lawaai op de achtergrond, waarmee we vrijdagnacht uit ons bed gebeld werden. Een van de meisjes uit een clusterfamilie leende een gsm om ons te verwittigen.
Half slapend drong de boodschap niet meteen door, noch wat we ermee aan moesten.

Pas na wat over-en-weer gebel, ontdekten we wat er echt aan de hand was. Een hevige brand verwoeste 147 shacks (hutjes) in O.R., een deel van het Mbekweni-township in Wellington. Het is zonder twijfel het armste deel van deze regio. 100en shacks staan op elkaar gepakt met amper een halve meter er tussen. Het vuur sloeg makkelijk over van het ene huisje op het andere.

Fire in O.R. (in beeld)

Een brand komt wel eens vaker voor maar niet van deze omvang. 2 volwassenen en een baby lieten het leven, 500+ zijn dakloos. De geur van assen deed luchtwegen dichtknijpen. Het aanzicht van 100en verslagen mensen die staren naar de as van wat vroeger hun hele hebben en houden was. Families die niets hebben en toch alles kwijt raken, het is een akelig gevoel dat je niet onder woorden kan brengen. Zoiets hebben we nog nooit gezien.

Toch blijven niet alle mensen bij de pakken zitten. Velen starten slechts enkele uren na de brand alweer met het vrijmaken van hun grond en het heropbouwen van hun shacks. Het zal wel even duren voor er ook in hun huis weer iets staat.

Familie Romaseti
Een familie die ons aan het hart ligt is de familie Romaseti. We hebben hen leren kennen tijdens de jacht voor een nieuwe rolstoel voor Dikopo. Dikopo is mentaal en fysisch mindervalide. Na maanden heen-en-weer rijden sloegen we er eindelijk in om hem op 12-jarige leeftijd een rolstoel te bezorgen. Het was een prachtige dag, vooral voor Dikopo en zijn mama. Die avond brak echter het vuur uit. Alles werd verwoest. Enkel de rolstoel hebben ze kunnen redden (dat laat zien hoe dierbaar dit voor hen is). Een oude rolstoel die ze leenden werd buiten het frame ook herleid tot as (zie foto's).

We bouwen met NORSA nu een nieuwe huis voor hen op dezelfde locatie. Morgen zou het moeten af zijn. Voor de zus van Dikopo gaan we ook nieuw goed kopen. Haar uniform en schoolgerief zijn allemaal weg. Matrassen, kasten... zoeken we nog. We zullen de foto's van het nieuwe huisje online plaatsen, zodra het er allemaal is.

Het was een moment dat ons voor altijd zal bij blijven. Niet het eerste moment, maar misschien wel het meest schokkende... voorlopig.

Warme groeten van ons.

Herfst is in het land

2009-03-21T08:12:00.002+02:00

De herfst is in het land! 21 maart betekent ook hier een nieuw seizoen. Een koudefront zorgde voor de eerste koelere dagen sinds november. Vijf maanden lang zomer. Elk dag opstaan en zonder buiten te kijken een short en T-shirt aantrekken, heerlijk. Vorige week bleven de temperaturen hangen rond de 20 graden. Brrr. Deze week is het echter weer zalig eind de twintig, begin de dertig. Afwachten wat de volgende maanden ons geven.

Het goede weer van de voorbije maanden heeft onze groentetuin goed gedaan. Na 2,5 maanden plukten we al mooie pepers, paprika, salade en tomaat. De aubergines, ajuin, selder en pompoen laten nog iets langer op zich wachten.

Computerklas
Na 8 weken computerles kwam deze week de eerste evaluatie in de vorm van een examen. De Windows- en MS Word-vaardigheden werden getest. Acht weken geleden hadden de meeste van hen nog nooit voor een computer gezeten. Nu hebben de geslaagden al een eerste diploma op zak.Vergis je niet, het was geen testje van 1-2-3. Het was een computerexamen waar de meeste mensen eens flink in hun haar van zouden krabben. We zijn heel trots op wat ze gepresteerd hebben. Er zitten zowaar enkele talenten bij!

Over computers gesproken. NORSA maakt het, via een beursproject, voor enkele jongeren mogelijk om naar de universiteit of college te gaan. Een van hen is Simbongile. Een jonge man die droomde om een computerexpert te worden, zonder dat hij ooit met een computer had gewerkt. Hij schreef zich in aan de universiteit van Cape Town voor Computer Science. Na enkele maanden gaat het heel goed met hem. De lessen zijn zwaar maar hij is gepassioneerd met wat hij doet. In het begin kon hij echter enkel theoretisch studeren. Uit zijn boeken leerde hij hoe met een PC te werken. Maar hij had er zelf geen. Door een schenking van een laptop kan hij nu ook in praktijk werken.

Nieuws van de kleinste bewonertjes van NORSA. Gift en Naledi, twee flinke baby's uit Abba Khaya, zijn beginnen kruipen. Het lijkt wel een heuse competitie tussen de twee. Nu ze kruipen, oefenen ze al volop met zich op te trekken aan alles en gaan ze bijna al staan. Prachtig om die wankelende knietjes te zien groeien.

Alles moet weg?

Niets mag verloren gaan. Dat hebben we na enkele maanden al geleerd. Als je uit een wegwerpmaatschappij komt is dat wel even aanpassen. Er is altijd wel iemand die er nog iets mee aan kan. Een hengelvereniging uit de Westkaap houdt een jaarlijkse viswedstrijd. Daarbij worden makkelijk 500 vissen gevangen. Maar wat met de vis achteraf? Die wordt jaarlijks geschonken aan een goed doel. NORSA mocht dit jaar de vissen ophalen. Samen met Bez trokken we, geladen met de bakkie, erop uit. Meer dan 500 glibberige (soms nog levende) vissen tot in Khanya (Wellington) krijgen. Maar wat een werk zal het zijn om de vis ook kwijt te raken? Euh... geen. In het project aangekomen kwamen meteen een aantal nieuwsgierigen een kijkje nemen. Na een selectie voor Abba Khaya, konden geinteresseerden er eentje meenemen. Karpers en Catfish, van kleintjes tot grote kannonen. Op 10 minuten waren alle vissen vertrokken richting braai (barbecue). Velen uit het township hebben lekker gezond gegeten die avond.

Bezoek
Op 2 maart mochten we voor de tweede keer bezoek uit Belgie ontvangen. Mart, Sofie en Ivo (de ouders en zus van Carolien) kwamen op bezoek. Onze opdracht: in 3 weken de pracht van de Westkaap van Zuid-Afrika tonen en NORSA voorstellen. Het was een blij weerzien met de familie. Voor ons betekende dit ook even wat vrije tijd. In de eerste week hebben we de verschillende facetten van NORSA gaan bekijken; kantoor, mothers home, pre-school (3-6 jaar), nursery (0-3 jaar), counseling centre, computer klas, weeshuis en voetbaltraining. De townships waar wij in werken hebben ze beter leren kennen. Een dubbel gevoel; prachtige projecten maar soms verschrikkelijke omstandigheden waar mensen in leven. Iets wat wij ons in Europa lang niet meer kunnen voorstellen.

Naast NORSA wilden we de pracht van Zuid-Afrika voor Mart, Sofie en Ivo ook niet onthouden. Via de Route 62 trokken we landinwaarts langs Worcester, Montagu, Calitzdorp, Oudtshoorn om langs Port Elizabeth in Addo Elephant Park te eindigen. Addo is het dichtste echte wildpark voor ons. Daar draaiden we onze caravan om en kwamen langs de kuststreek (Plettenbergbaai, Knysna, Wilderness, Swellendam, Cape Agulhas, Gansbaai, Hermanus en Strand) terug naar ons geliefde Wellington. Daarnaast bezochten we vanuit Wellington nog Kaapstad, Stellenbosch, Fransschoek en Cape Peninsula (Cape Point, Houtbaai, Penguins op Boulders Beach). Het was een prachtige tijd met schitterende natuur, dieren, mensen en steden of dorpen. Ondanks dat we Maart zijn zagen we in Gansbaai zelfs de eerste Walvissen op een honderd meter van ons. Wij vonden het schitterend, we vermoeden zij ook.

Nu stappen we weer volop mee in het project. We brengen snel terug verslag uit. Blijkbaar mogen we rekenen op al wat trouwe lezers. Bedankt daarvoor!

Niet alles dat we beleven kunnen we in onze blog vermelden. Soms mogen we onder gerechtelijke voorwaarden of gewoon om de privacy te beschermen van individuen geen verslag uitbrengen op een open medium als internet. We zijn dus soms gelimiteerd in wat we kunnen schrijven.

Kijk zeker ook even naar de nieuwe website van NORSA die we gemaakt hebben. Deze moet een goed beeld geven over wat NORSA allemaal doet.
www.norsacommunitycare.org

Zonnige herfstgroetjes en tot gauw,

Carolien en Jacob

NORSA website online

2009-02-21T08:17:00.001+02:00

Eindelijk, het is zover: "NORSA Community Care heeft een eigen website".
Ontdek NORSA op www.norsacommunitycare.org !

Verslag Januari 2009

2009-01-31T08:20:00.007+02:00

Hi, het is weer even geleden maar hier brengen we weer wat nieuws.
We hebben zeker niet stil gezeten, integendeel. Ondertussen hebben we onze eerste passen als boer-leraar-aankoper-schilder-binnenhuisarchitect gezet.

Jammer genoeg hebben we de voorbije week, na 3 weken samenwerken, afscheid moeten nemen van Pieternel en Ard. We vinden het heel spijtig dat ze weg zijn, het was 'baie lekker' met hen samen projecten te volmaken, en op uitstap te gaan.
We wensen hen veel moed en succes in Nederland en willen zeker contact houden.

Een van de co-nederlands-belgische realisaties is onze groentetuin. Daar stonden we dan, als city kids in een groothandel van bloemen en planten. We wisten alleen dat we 60 m² grond hadden. Maar wat, hoeveel, waar,... Oh ja, waarom wisten we ook; een groententuin kan de 'Mothers home' en Khanya van gezonde groenten voorzien. Allemaal op kosten van moeder natuur. Dankzij een sponser hebben we compost, planten, een anti-slakken product... gekocht.
Nu hopen dat alle 600 plantjes het goed doen en we binnenkort in de tomaten, aubergines, pompoenen, spinazie, sla, pepers kunnen zwemmen.

Het afval uit de tuin moest ergens heen. Wij noemen het een recyclagecentrum, hier een dump site. Letterlijk. De iets-minder-jonge generatie kent misschien nog wel de afvalberg die toegegooid wordt onder het motto: "wat je niet ziet, is er niet". Kijk zeker eens bij de foto's. Voor ons was het een hele ervaring.

21 januari is er een nieuw schooljaar terug begonnen. Dat betekent ook veel nieuwe eerstejaars.
In een ver verleden had je in Belgie ook nog veel scholen die uniform vereisen, hier is dat de regel. Vermits een uniform geld kost en geld schaars is in de townships, vormt dit vaak een reden om niet naar school te gaan. Daarom hebben NORSA en onze sponsers dit jaar 50 studenten voorzien van een nieuwe schooloutfit. Alle schoentjes, rokken/broeken, hempies, sokkies, jerseys, blazers, schoolbags... zijn conform de schoolkleuren (wit, blauw, grijs, bordeaux, geel...) gekocht.

Met het nieuwe schooljaar starten wij ook een nieuw initiatief; een computerklas. Dat computers in onze werkomgeving alomtegenwoordig zijn, moeten we jullie niet vertellen. Toch missen jongeren uit de townships kennis en praktijkervaring voor ze verder studeren of gaan werken. Wij willen hen hierbij helpen en geven hen een basiscursus Windows, Word en Excel in onze mooie computerklas (foto volgt). In onze klas kunnen we maximum 10 studenten verwelkomen om hen intensief te ondersteunen. Ondanks wat nervositeit in het begin, konden we hun enthousiasme merken eens ze achter de computer zaten. De leeftijden varieren van 14 tot 20 jaar.

Siseko is een van onze studenten. Samen met zijn mama, 2 broers en zus woonde hij in een hokkie van 2 vierkante meter. Ze leefden in erbarmelijke omstandigheden zonder raam, deur, bed, kast... niets. Dankzij sponsering van stichting baiedankie.nl heeft NorSA een nieuw Wendyhuisje kunnen bouwen. Dit is een soort tuinhuisje in hout en meet ditmaal 3m x 4m. Voor ons lijkt dit niet groot maar voor hen is dit comfortabel. Ard en Pieternel sponserden voor bedden, kasten, tafels en stoelen. Morgen worden de laatste meubels geleverd. Foto's volgen aansluitend. Het is prachtig om te zien hoe een helpende hand op die manier direct impact heeft op de toekomst van een heel gezin.

Fjoew. Tijd voor ontspanning?
We trokken met vrijwilligers Ard en Pieternel naar Langebaan om Zuid-Afrika's nieuwste en hipste sport te beoefenen; kite-surfen. Zeg maar een kruising tussen vliegeren en wakeboarden (snowboard op water). De perfecte sport om de brute kracht van wind te ervaren. Het is een zalig gevoel om op de plank te staan met een vlieger die je voortrekt. Nog even oefenen en dan wat langer boven blijven. Blub.

Tijd voor gastvrijheid. Op uitnodiging van Francisca, een collega die het project in Sandhills en De Doorns beheert, zijn we naar Montagu geweest. We werden warm onthaald door haar familie. We sliepen natuurlijk niet op hotel maar bij hen thuis. Zelfs de ouders gaven hun bed op, he Ard ;-) Montagu is een prachtig stadje in the middle of nowhere, heel authentiek. Beter nog, de lokale specialiteit is Montagu Muskadel en droe vrugte. Mmm.
Ook de bergtocht met de tractor was een avontuur op zich.

Van onder de adembenemende sterrenhemel tussen de krekels nemen we afscheid van jullie.

Bekijk de foto's bij dit bericht

Tot een volgend bericht.
Groentjes,

Carolien en Jacob

Een gezegend Nieuwjaar

2009-01-14T08:26:00.004+02:00

"Een geseend nuu jaar voor amaal"

Ja, ook hier tikt de klok verder. En die internationale festiviteiten vinden ook hier plaats. Alleen... je staat er niet bij stil. Is het nu de 30 graden of is het nu de omgeving of de mensen... Feit is dat het hier bijna aan ons voorbij ging. Maar daar waren Marianne en Marcel en Tony (broer Marianne) en Isabelle die met ons het nieuwe jaar inluidden bij vuurwerk aan het Waterfront. Geen Antwaarps vuurwerk natuurlijk. "Twaz ewa miender".

Bezoek

Het bezoek van Marcel en Marianne was de aanleiding voor een eerste korte vakantie na twee maanden vrijwilligerswerk. De eerste keer echt uitslapen sinds twee maanden, fjoew ;-) Het thema van onze citytrip: De Tafelberg vanuit alle hoeken zien; vanuit Paarl richting Kaapstad (de achterzijde), van bovenop de Tafelberg, van in Kaapstad centrum (vooraanzicht), vanop de stranden van Sea Point tot aan de legendarische Chapman's Peak Drive (links). En in het nieuwe jaar nog even vanuit de Kite Surf hoofdstad van Zuid-Afrika, Bloubergstrand (rechts).

Vakantie

Het ambtelijk leven in Zuid-Afrika ligt plat. De activiteiten van NorSA volgen dit tempo en dus is het erg rustig. We houden ons vooral bezig met de routine hospitaal bezoeken. Vandaag werd er nog een kindje ontslaan uit het hospitaal, dat is altijd feest. Er liggen nu nog twee kindjes in het ziekenhuis. Het volgende ontslag is voorzien voor vrijdag. Dan nog eentje te gaan en ze zijn allemaal weer thuis! Sommige kinderen zijn erg zwak (door ziekte, ondervoeding...) als ze in Abba Kaya aankomen. Soms komen ze er door met enkel aandacht en goede voeding. In enkele andere gevallen is er echter meer nodig, een ziekenhuisopname. Vaak resulteert dat in aan een druppie (infuus) liggen voor enkele dagen en specifieke medicatie.

Website

Einde januari (Afrikaanse timing, dus kan ook +1 maand zijn) zou de nieuwe website van NorSA online zijn. Daarop komt onder andere een oplijsting van de activiteiten van NorSA. Hoe reikt deze organisatie uit naar de hulpbehoevenden? Een soup kitchen of sopkombuis (soepkeuken) is tevens een van NorSa's outreach programma's. NorSA heeft een soup kitchen in Wellington, De Doorns, en Sandhills. Deze laatste plaats ligt tussen Worcester en De Doorns, midden in de druiven- en vruchtenplantages in een van de mooiste omgevingen hier. In fel contrast met de omgeving staat de enorme armoede die hier heerst. We spreken over kleine kleine kleine schammele hokkies waar mensen in leven. Vandaag zagen we nog eentje van 1 x 2m waar iemand in wast, eet, slaapt. Gisteren nog eentje van 2,5 x 2,5m waar een vrouw met 4 kinderen woont. D.w.z. met 5 op 6,25 vierkante meter (1,25 meter per persoon)!

Vanuit Nederland werd een container (letterlijk een metalen container) gesponserd waarin de soup kitchen gehuisvest is. Deze geeft dagelijks zo'n 380 kinderen (75%) en volwassenen (25%) een voedende soep met wat brood. Zo hebben ze toch een minimum aan gezond voedsel binnen voor de dag.
Een prachtig initiatief maar een gekraste grijze container, dat fleurt de omgeving ook niet echt op?! Daarom zijn we er vorige week en deze week ingevlogen om de volledige container te schilderen. Samen met enkele lokale kinderen was het een leuke activiteit waar iedereen van genoot. En zeg nu zelf: "wie kijkt er niet liever naar bloemetjes en bijtjes ipv metaal?" Bekijk zeker de foto's van de soup kitchen en omgeving.

Passion Gap

Toen we hier net aankwamen dachten we dat iedereen hier aan boksen doet. Als hobby, tijdverdrijf of zoals in panorama-sensatie-uitzending 'onveiligheid'?! Waarom we dat dachten? Zowat 50% van de volwassen bevolking (+18) is zijn/haar voortanden kwijt! Jullie raden het al, we zaten niet in de goede richting.

De reden is een overdaad aan zoetigheden en een ondermaatse tandverzorging. Wil je kinderen duidelijk maken waarom ze hun tanden moeten poetsen, laat ze hier even een kijkje nemen. Rotte tanden die een voor een getrokken moeten worden tot er, op doorsnee 40 jaar, geen meer over zijn. Twee kindjes van Abba Khaya hadden het ook zitten. De rotte tandjes (respectievelijk 8 en 14! stuks) worden getrokken. Gelukkig nog melktanden. Hopelijk wordt de volgende reeks beter verzorgd. Dat het gezicht bol stond van verdoving (voor de 14 tanden zelfs volledige verdoving!), konden jullie al raden.

Sponsering

Een nieuwe weloverwogen investering. In Abba Khaya, het weeshuisje in Wellington, slapen nu kindjes van 0 tot 8 jaar. Er is een jongens- en meisjeskamer met stapelbedden. Er is echter maar 1 set beddegoed voor de kinderen, dus vaak ligt er geen of amper een op. We hebben dus beddegoed voor 8 bedden gekocht, 4 jongens en 4 meisjes met meisjes- en jongensprints (Sprongbokkies (rugby), Shrek,...). Zachte nachten gegarandeerd.

Dank je wel aan de sponsers daarvoor! We kijken al uit naar het volgende.

Zoals in een vorige blog reeds geschreven, draait deze periode vooral opvang van de kinderen tijdens de schoolvakantie. Dat gaat van spelletjes op het domein tot uitstapjes. De feestdagen waren alleszins erg gunstig voor de kleintjes. Ze hebben heel wat geschenkjes (speelgoed, teddy's, koeldrank,...) gekregen. Er wordt deze dagen duchtig gespeeld met alle nieuwigheden.

Foto's bij dit bericht

Dank je aan de trouwe lezers. Hopelijk blijven jullie ons trouwe in het nieuwe jaar.

- Jacob en Carolien -

Woord van de dag: een milkshake = melkskommel

Zuid-Afrika: het land van grote contrasten

2008-12-28T08:34:00.005+02:00

Internet. Wat is het toch een luxemiddel als het goed werkt. Dat is jammer genoeg niet overal zo. Communicatie met het thuisfront verliep daardoor niet zo makkelijk. In Zuid-Afrika betaal je alles op voorhand, wellicht uit schrik voor wanbetalers. Zo laad je op voorhand je water, electriciteit, internet, telefoon... op en verbruik je het tot het op is. Een oplaadkaart voor alles.

Grote contrasten
Soms lijkt het of Zuid-Afrika een land is dat op twee snelheden draait. Bij momenten waan je je in Belgie, zo'n 50 jaar geleden (niet dat wij er toen rondliepen) en een andere keer loop je op de nieuwste technologieen vooruit. Ze noemen het hier wel eens het 'land van de grote contrasten'. En dat is ook zo. Je kan iemand in een Audi Q7 zien rijden door een straat waar mensen nog geen stromend water of schoenen hebben. Het grootste shopping mall van het afrikaanse continent ligt op een boogscheut van een plek waar 10 hokkies 1 toilet delen (en je moet weten dat 1 hokkie vaak tot 10 mensen huisvest). Dat maakt dat wat je ziet soms moeilijk kan plaatsen. En het contrast verdwijnt niet, het wordt zelfs groter. Maar hier zijn ze het zo gewoon.
De apartheid is voorbij maar je voelt en ziet ze nog overal, in alle lagen van de bevolking.

Bezoek Marcel en Marianne
Dat is ook Marcel en Marianne opgevallen bij hun bezoek hier bij ons. Je kan er niet zomaar aan voorbij. Ook voor hen was het toch even schrikken. We hebben hen het project en haar omgeving getoond. Marianne had juweeltjes bij voor de kinderen en een tas voor de mama's in het Abba Kaya huis. Voor Kerstmis nam Marianne en Carolien de 3 mama's mee om een nieuwe outfit te shoppen. De fierheid droop van de nieuwe kleren af. Ook voor hen die zo hard werken (soms ook gratis) mag er wel eens ietsje zijn voor de feestdagen.

Sponsergeld
Met het sponsergeld dat we op ons afscheidsfeestje hebben verzameld, springen we omzichtig om. We willen dit niet aan het eerste het beste geven om later te beseffen dat er betere doelen zijn. We wikken en wegen. Een eerste sponsering is de aankoop van beddegoed voor de meisjes- en jongenskamer van het Abba Kaya huis waar nu 21 kinderen blijven. We hebben bedovertrekken en covers gekocht. Foto's ervan zullen snel volgen.

Een tweede sponsering ging naar ingang van 'tweede tol', een recreatiepark langs de Bain's Kloof bergpas richting Ceres (van de sapjes). De Witrivier sneed daar een prachtige waterpartij uit de rotsen. Een ideale verfrissing bij het hete weer. Het is nu zomervakantie in Zuid-Afrika, de scholen zijn dicht. Daarom nemen we de kinderen van Abba Kaya op uitstap zodat ze ook van tussen die 4 muren zijn.
Vele Afrikaners hebben schrik van het water. Ze hebben het als kind nooit van dichtbij gezien. We besloten ze mee te nemen naar 'tweede tol'. Het was prachtig om te zien hoe ze eerst angstig en dan vol het laagwater in sprongen. Een nieuwe ervaring. Voor ons was het goed opletten op dat stel jong geweld. De foto's spreken voor zich.

Maar daar bleef de waterpret niet bij. We gingen nog groter. Gisteren, zaterdag, zijn we met z'n allen richting strand in Strand getrokken. De zee. Zo'n 'klomp' water had nog geen kind gezien. Open mond en klein hartje. Dan maar hand in hand het water in, springend over de kleine golfjes. Het was een reuzedag. Later vertelde een van de Abba Kaya-mama's dat de kinderen nog nooit zo goed hadden geslapen. Foto's volgen snel.

Clusterfamilies
Een van de werkwijzen van NorSA om tot bij de mensen in nood te raken is via clusterfamilies. Dit is een groep van 15 families die 1 counselor hebben. Hij of zij zorgt ervoor dat deze families de basisbehoeften hebben om te overleven. We mochten mee op ronde door het township. Dit keer tot diep in het hart. Het is schokkend wat je ziet. Zo kwamen we bij een man van 54 met zijn vrouw. Allebei zwaar ziek, leven in een hokje van een parkeerplaats groot, slapen op de grond en koken in levensgevaarlijke omstandigheden. Door hun ziekte kunnen ze niet werken. Ze leven van donaties van vrienden en buren uit het township?! Dit maal kregen dekens en een kussen om op te slapen. De dankbaarheid was taaloverschrijvend. Hartverscheurend. Dit is slechts 1 verhaal van tientallen dat we alleen die dag al gezien hebben. Het doet je elke euro wel anders bekijken.

28 december? Dus kerstmis is al voorbij? In dit klimaat ben je er niet zo mee bezig. Plus de tijd vliegt. We hebbben Kerst traditioneel met een 'braai' en veel volk gevierd. Cadeaukes hoorden er niet bij. Wat kunnen wij nog meer wensen?

In De Doorns (een andere locatie waar NorSA een groot project heeft) is de kerstman nu ook langs geweest. Een mooi feest met muziek, theater, diploma's, eten en drinken en een geschenk voor elk kind. De foto's zeggen meer dan woorden.

Ontspanning
De boog kan niet altijd gespannen staan. Tijd voor een weekendje Clanwilliam. Een klein dorpje aan de oever van het stuwmeer, bekend om zijn watersporten en 'home of the famous Rooibos tea'. Een dagje kuieren aan het strand; de hele namiddag braaien, cricket of rugby spelen en afkoelen in het meer. Mmm. Niet slecht. De gastvrijheid lokte ons via vrienden bij een rechter. Erg interessant om zijn blik op ZA te leren kennen. Gelukkig voor ons was hij nog een excellente kok (of braaier). Dat potjie kos smaakte als geen ander.

Bekijk de fotos bij dit bericht.

Zo, een hele boterham. Slaap lekker.
En oja, het Afrikaans woord van de dag: een schoenlapper = een vlinder

Een bericht om bij weg te smelten

2008-12-09T08:40:00.001+02:00

Al even niets meer gehoord van ons? Waren we weggesmolten in de Paarl vallei bij 37 graden? Of lag het eerder aan het ontbreken van een internetverbinding? Beide.

Als we de voorbije weken in een woord moeten samenvatten is het wel: hospitaal. Oftewel hospitaal, kliniek, dokter... We praten dan niet over de privé hospitaals (wat hier medi-clinic noemt) maar over de staatsziekenhuizen. Dat is een ervaring waar we van stonden te kijken. Oude, versleten gangen en ruimtes. Verouderde apparatuur en onderbemanning. Chaos en wanorde.

Hoe werkt het? Je gaat 's morgensvroeg (vertrekken om 7u) naar het hospitaal, je meld je aan door je dossier in een bak te leggen. De zuster haalt sporadisch een aantal dossiers uit de bak. Een tijd later worden de namen afgeroepen? Als je je naam hoort mag je naar de dokter. Vaak voor iets klein. Daarna mag je terug de wachtzaal in. Uiteindelijk mag je rekenen op een verblijf van zo'n 8 uur?! 8 uur op een hard houten bankje. Aauw.

Lichtpunt. Iedereen praat met elkaar. Wie je bent, waar je vandaan komt, wiens kind je vast hebt... Heeft er iemand honger? Er komt altijd wel een boterham van iemand je richting uit.

Het moet ook wel een grappig zicht zijn. 2 blanke jongeren met een hoop schattige babakies op de arm in de wachtzaal. Geen enkele andere blanke te zien. Die gaan naar de medi-clinic. Wat een contrast.

Het kertfeestje dat het hospitaal in Paarl organiseerde was een leuk initiatief om kinderen eens op een andere manier met de zorgsector in contact te laten komen. De beelden zullen wel voor zich spreken.

Er even tussen uit. Dat kunnen we gebruiken. We zijn zuidwaarts door Stellenbosch en Somerset Wes gereden. Op naar het strand in ... Strand (Gordons Bay). Tja, zo noemt de stad. Logisch toch? Zalig ontsnappen aan de 37 graden van de windstille Paarl vallei.

We hebben een paar sfeer foto's voor jullie genomen.

Zuid-Afrika overdag beginnen we te kennen. Tijd voor een nachtelijke verkenning. Samen met een paar Afrikaanse vrienden zijn we eerst naar Grand West getrokken. Je kan het best omschrijven als een arcadehal-bowling-ijsbaan-restaurants-cafes-cinema-reuzecasino complex. We waren even terug in Vegas. Nadien trokken we naar Durbanville, even buiten Cape Town naar de club van een vriend. Even onze witte flanellen benen losgooien op de dansvloer. Al een geluk dat mensen hier niet met aanleg voor ritme geboren worden? Oh ja, net wel.

Hmm. Tijd voor een beetje cultuur. Misschien iets met dans. Daar kunnen we wat van leren. Fransisca (een van de projectmanagers van NorSA) nam ons mee naar een nationale danscompetitie die 'Real Dans' heet. Deelnemers, vooral uit de Noordkaap (regio Uppington), beelden met een traditionele dans taferelen uit als het hof maken, de dieren, het werk op het veld... en het hof maken. Deelnemers variëren van 6 tot 80 jaar. Heel mooi om zien. ATKV (Afrikaanse Taal en Kultuur Vereniging) organiseert dit jaarlijks.

Ryan, dank je wel om iets over NorSA in je klas te brengen. Hoe meer mensen NorSA kennen hoe beter. We hopen dat je wint!

Groetjes,

Carolien en Jacob