Al even niets meer gehoord van ons? Waren we weggesmolten in de Paarl vallei bij 37 graden? Of lag het eerder aan het ontbreken van een internetverbinding? Beide.
Als we de voorbije weken in een woord moeten samenvatten is het wel: hospitaal. Oftewel hospitaal, kliniek, dokter... We praten dan niet over de privé hospitaals (wat hier medi-clinic noemt) maar over de staatsziekenhuizen. Dat is een ervaring waar we van stonden te kijken. Oude, versleten gangen en ruimtes. Verouderde apparatuur en onderbemanning. Chaos en wanorde.
Hoe werkt het? Je gaat 's morgensvroeg (vertrekken om 7u) naar het hospitaal, je meld je aan door je dossier in een bak te leggen. De zuster haalt sporadisch een aantal dossiers uit de bak. Een tijd later worden de namen afgeroepen? Als je je naam hoort mag je naar de dokter. Vaak voor iets klein. Daarna mag je terug de wachtzaal in. Uiteindelijk mag je rekenen op een verblijf van zo'n 8 uur?! 8 uur op een hard houten bankje. Aauw.
Lichtpunt. Iedereen praat met elkaar. Wie je bent, waar je vandaan komt, wiens kind je vast hebt... Heeft er iemand honger? Er komt altijd wel een boterham van iemand je richting uit.
Het moet ook wel een grappig zicht zijn. 2 blanke jongeren met een hoop schattige babakies op de arm in de wachtzaal. Geen enkele andere blanke te zien. Die gaan naar de medi-clinic. Wat een contrast.
Het kertfeestje dat het hospitaal in Paarl organiseerde was een leuk initiatief om kinderen eens op een andere manier met de zorgsector in contact te laten komen. De beelden zullen wel voor zich spreken.
Er even tussen uit. Dat kunnen we gebruiken. We zijn zuidwaarts door Stellenbosch en Somerset Wes gereden. Op naar het strand in ... Strand (Gordons Bay). Tja, zo noemt de stad. Logisch toch? Zalig ontsnappen aan de 37 graden van de windstille Paarl vallei.
We hebben een paar sfeer foto's voor jullie genomen.
Zuid-Afrika overdag beginnen we te kennen. Tijd voor een nachtelijke verkenning. Samen met een paar Afrikaanse vrienden zijn we eerst naar Grand West getrokken. Je kan het best omschrijven als een arcadehal-bowling-ijsbaan-restaurants-cafes-cinema-reuzecasino complex. We waren even terug in Vegas. Nadien trokken we naar Durbanville, even buiten Cape Town naar de club van een vriend. Even onze witte flanellen benen losgooien op de dansvloer. Al een geluk dat mensen hier niet met aanleg voor ritme geboren worden? Oh ja, net wel.
Hmm. Tijd voor een beetje cultuur. Misschien iets met dans. Daar kunnen we wat van leren. Fransisca (een van de projectmanagers van NorSA) nam ons mee naar een nationale danscompetitie die 'Real Dans' heet. Deelnemers, vooral uit de Noordkaap (regio Uppington), beelden met een traditionele dans taferelen uit als het hof maken, de dieren, het werk op het veld... en het hof maken. Deelnemers variëren van 6 tot 80 jaar. Heel mooi om zien. ATKV (Afrikaanse Taal en Kultuur Vereniging) organiseert dit jaarlijks.
Ryan, dank je wel om iets over NorSA in je klas te brengen. Hoe meer mensen NorSA kennen hoe beter. We hopen dat je wint!
Groetjes,
Carolien en Jacob
Geen opmerkingen:
Een reactie posten